Blog Mirosława Jerzego Gontarskiego

Tomik wydany także na komórki...

2011-01-15T03:52:00.000+01:00

Mirosława Jerzego Gontarskiego nie ma

www.feedbooks.com

Wydanie elektroniczne debiutanckiego tomiku poezji Mirosława Jerzego Gontarskiego. Jego drukowana wersja została opublikowana we Wrocławiu w 2006r.

Zdecydowałem się udostępnić Wam elektroniczną wersję mojego pierwszego tomiku, którego dwa nakłady rozeszły się już... kiedyś. Można ściągnąć wersję na różnego rodzaju komórki.

Posłowie

2010-01-25T23:18:00.004+01:00

Mirosława Jerzego Gontarskiego – Nie ma – to twórczość dojrzała, ale także wielowątkowa, refleksyjna, czasami ukazująca eskapizm, aberrację, alegorię oraz catingę. Poeta pozostawia wiele do myślenia odbiorcy. Snuje różnorodne dywagacje związane z imperatywem miłości jednocześnie wskazując na znaczenie czasu. Ważnego znaczenia nabiera fakt „wejścia do tej samej rzeki”. Bo czyż można tak samo kochać jak przed rozstaniem się. Czy to „coś” co doprowadziło do rozstania nie będzie przeszkodą w ponownym połączeniu się? Czy miłość jako taka bez fizycznego pożądania może być miłością prawdziwą? Czy miłość platoniczna wyczerpuje wszystkie możliwości, czy też imperatyw biologiczny zepchnie ją na dalszy plan, a pożądanie fizyczne będzie jak ten żar w palenisku?

Poeta dostrzega istotę czasu, a więc naszego starzenia się i powolnego gaśnięcia tego żaru w palenisku miłości. Pytanie jednak słuszne co dalej? Czy pozostaje przyzwyczajenie i miłość już nie jest ważna? Czy rozstanie może być dobrym spoiwem miłości? A może wówczas pozostawieni wypełniamy czas nie czekając na wzajemność tylko wypełniając imperatyw biologiczny! Faktycznie upływające życie uniemożliwia nam powrót do czasu sprzed zdarzenia (miłości). Jeżeli te chwile przeminęły to stały się bezpowrotne. Niestety już ich nie posiądziemy po przeminęły tak jak woda w „nurcie rzeki”. Czas, który nie został zmarnowany, nie był bezowocny, a wzajemna miłość rozkwita można to nazwać efektem synergii, czyli miłością w pełni wykorzystaną z wzajemnością. Tylko nieśmiertelność umożliwiałaby nam czynić pewne próby, ale czas i tak będzie mknął naprzód. Więc niezależnie od naszego czasu trwania lub nieśmiertelności to co minęło to stało się bezpowrotne dla nas, a więc zaprzepaszczone - jak mawiał Akiba Ben Josef. Może więc akmeizm byłby korzystnym rozwiązaniem w miłości, ale czy imperatyw biologiczny nam to umożliwi, czy nie będziemy żałować „straconych okazji”.

Miłość jak bonete lub botulizm. Ulotne chwile przemijają a człowiek często staje na rozwidleniu dróg. Zadaje sobie pytanie – którą drogę wybrać, która jest ta prawdziwa? Później pozostaje żal i potrzeba wytyczania „ścieżek nowych”. Wydaje nam się, że tylko cadyk mógłby wskazać tę właściwą drogę, a nam pozostaje casus belli. Żal z powodu rozstania, niepewność i obawa oraz oczekiwanie często prowadzą do charłactwa. Rodzi się w nas zwątpienie, czujemy się samotni a czas pobudza w nas daimonion. Warto jednak pamiętać, że „wszyscy przyjaciele odjadą niekoniecznie na zawsze”. Catinga może być pewnym remedium na tę samotność, zaś poszukiwania umożliwią odkrywanie nowego, zaś ta „niebosiężność” może dla zdobywającego nie mieć większego znaczenia, bowiem dla niego liczy się fakt zdobycia. Może ta zdobywana miłość jest drzemiąca jak wulkan! Dlaczego zatem nie pobudzić go dożycia? Oczekujemy na cenestezję, co w połączeniu z erupcją może umożliwić nam osiągnięcie bonete i chi. Poeta przestrzega, iż utracone chwile nie wrócą! Oczywiście należy się z nim zgodzić i nie pozostawać jak erem. Czy rzeczywiście miłość to „otchłań”? Jeżeli tak to oczywiście otchłań przeżyć, pożądań a eskapizm będzie tylko przeszkodą. Jeżeli tylko łakniemy przygód i nie obdarzamy wzajemnością to „zatrzaśnijmy wrota chęci”, gdyż w innym przypadku będziemy ranić jak kolce róży zadając coraz większy ból. Czy zatem jest sens brnięcia do następnego brzegu przez bagna? Nie ma żadnej pewności, iż uda się nam dostać na drugi brzeg, prędzej na bagna pochłoną. To ostrzeżenie jest istotne bowiem raz utracona miłość już nie wróci. Wzajemna miłość wyzwala smutek i tęsknotę, a może także obawę przed samotnością? Miłość pomaga przetrwać chwile rozstania, samotność i wyzwala w nas cenestezję. To eros i charme przyczyniają się do głębi przeżyć do catingi. Castingu w miłości prowadzić nie można, bowiem brak wzajemności szybko doprowadzi do botulizmu.

Miłość to nie tylko różnorodność płci to także przyjaźń, która znosi „trudy” i trwa. Czyż nie można żyć bez wojen? Czy to nie brak miłości prowadzi do bezsensownej walki? Wzajemne wyniszczanie zostawia ogromne ślady wyryte w duszy i prowadzi do charłactwa. Pustoszy nie tylko terytoria, ale znaczne większe spustoszenia czyni w ludzkich duszach i prowadzi do aberracji. Przecież nicość nie jest człowiekowi potrzebna. Takie chwile pozostają na zawsze i przywołują ogrom cierpień oraz chęć zemsty. Wówczas zamiast miłości narasta spirala nienawiści. Czy nie stać cię „niewierny Tomaszu” na miłość? Czy należy wzajemnie się okaleczać? Czy miłość ma ograniczać się wyłącznie na werbalizmie? Przesłania poety są czytelne i dlatego pisze „to twoje bezmyślnie rzucone złe słowo zaszkli komuś oczy”! A tu w życiu codziennym znowuż słychać „ryk przejeżdżającej karetki”, czy zatem ratowanie życia ma sens skoro wzajemnie się ludzie unicestwiają? I cóż z tego, że po duchowym drogowskazie pozostają ślady w pamięci skoro „dzieła dokończą sprzątający gnijące kwiaty od przyjaciół”. Czy wyrazistości tego ładunku emocjonalnego mijający czas nie zatrze? Wzajemna miłość na to nie pozwoli, bowiem przyciąga „jak płomień ćmę” prowadząc do poszukiwań w nadziei na spełnienie. To emocje stanowią o wyzwalaniu imperatywu zbliżeń upatrując w gestach znaków przyzwolenia. Taka miłość słów nie potrzebuje stają się one zbędne. Stąd poeta wyznaje „tak mało jeszcze widziałem dlatego nie powiem ani słowa by nie burzyć porządku świata”! Faktem jest, iż iluzja miłości nie zastąpi, lecz może prowadzić do nicości. Wówczas dni stają się szare i łudząco podobne do siebie, zaś my stajemy się obojętni. Iluzja ciąży coraz bardziej, zaś my pragniemy w odległej wizji marzeń miłości wzajemnej a nie substytutu. Czasem także werbalnie możemy stymulować emocje prowadząc do eksplozji uczuć. Dlatego poeta pisze „nie mów mi słów które podpalają”, bowiem słowa jak chwile są ulotne, zaś niespełniona miłość jak gromowładny Zeus swoją energią nas wzajemnie niszczy. Pozostaje tylko nadzieja, że czas zmieni sytuację i mimo pokrytego patyną czasu pojawia się iskierka nadziei. Powstają jednak wątpliwości, a może to tylko chwila emocji, za czymś co dawno się nie zdarzyło, może ta inność była tym brakującym spoiwem, a może pozostała iluzją? Gorzej kiedy mamy do czynienia z rzeczywistością a nie iluzją i pozostajemy bezsilni wobec takiego stanu rzeczy („pod moim oknem dzieci wygrzebują ze śmietniska kolorowe gałganki”). Miłość do bliźniego to smutne realia, zaś brak wrażliwości prowadzi do obojętności otoczenia wobec losu innych. Przecież to nie dotyczy mnie!

Poeta dostrzega aberrację w postępowaniu bliźnich i w swojej twórczości mocno to akcentuje. Nie chce by ta twórczość stanowiła mistycyzm miłości. Pragnie akmeizmu i to doskonale prezentuje. Stosowane alegorie nadają tej twórczości istotę i sens. W swojej twórczości nie prowadzi castingu miłości, ale wykorzystuje bucinę prowadząc do cenestezji. Ta poezja to jak chablis i ceorl. Pozwala na dostrzeżenie sensu istnienia i uznaje miłość w otoczeniu jako narzędzie zgodnego współistnienia tworząc drogę cadykowi. Nie jest eskapizmem choć na tym padole ziemskim stanowić może erem. Pozostaje jednak żywić nadzieję, że jej charme uzmysłowi wszystkim znaczenie miłości we współczesnym świecie.

(prof. dr hab. T. Zaborowski,

Gorzów Wielkopolski, 15 lipca 2006r.)

str. 34-35

2010-01-24T22:56:00.004+01:00

* * *

po pierwsze:

spróbowałaś mnie

a ja jak czerstwy chleb nie

chcę się dziwić

bo przecież biorąc mnie w dłonie

nie trudno ci było wyczuć

moją szorstkość

ja teraz już nie sądzę ja wiem

że to wcale nieprawda że prawda boli

to bolą tylko niespełnione marzenia

że się nie spełniły

i chociaż ja wiem i ty

to nie będzie nam dane nic

poza tęsknym spojrzeniem za horyzont

że niby tam jest to

śmieszne że taką oczywistość muszę ci

kłaść wierszem

po drugie:

ty już nie chcesz moich spojrzeń

w twoje okno

tam teraz pewnie ciemno

skoro wiem ze jesteś już w innych

dziwię się że jeszcze pamiętam?

po trzecie:

oto jest zazdrość

kiedy nie dzwoni telefon

a tylko ciągłe odkładanie słuchawki na swoje miejsce

to takie smutne nie doczekać się

i kiedy nie można wysiedzieć

pójść

budząc się pod twoim oknem

lub tam gdzie jeszcze twój zapach

a przecież wiem że nie ma miłości

a przecież wiem że miłość jest

po czwarte:

można po raz któryś powiedzieć sobie

o swojej sile

lub wmawiać sobie lęk

ale można nie ufać w nic nawet w siebie

i w to co się sobie przyrzekało po stokroć

str. 33

2010-01-23T22:55:00.002+01:00

* * *

a jak ciebie nie ma

to przecież

zjawiają się obok mnie

czarownice złych myśli

i nie pomaga

zapalone nocą światło

gubię się wtedy w kącie pokoju

bez skrawka snu

czekam

chociaż nitki czułości

str. 32

2010-01-22T22:51:00.004+01:00

* * *

kiedy czasem

wszyscy przyjaciele odjadą

niekoniecznie na zawsze

i sam połykam chodniki miasta

i mój czas leniwy

rozumiem

bardziej niż kiedykolwiek

że jestem taki sam jak ty

i nie lubię samotności

str. 31

2010-01-21T22:50:00.004+01:00

* * *

Jerzemu Wieczorkowi

dym

to zaułki Krakowa w deszczu

niewierny Tomaszu

twoje słowa buduję z westchnień

przytakuję

wiem

że za oknem

rozmoknie zakrótkie spotkanie

str. 30

2010-01-20T22:46:00.004+01:00

* * *

kiedy czekam i tyle już dni mija w złość

chciałbym wiedzieć

czy niecierpliwość jest próbą sił

czy gniewem serca

wiem przecież w którym miejscu jesteś

za horyzontem

oto są chwile kiedy ziemia jest za wielka

i nie można powiedzieć wtedy

nic nie jest ważne tylko ty

bez zająknięcia potrafię przecież

wymówić twoje imię

i jeszcze klika innych słów

ale

to nieprawda że czekał będę tylko do jutra

nigdy nie czeka się tylko do jutra

str. 29

2010-01-19T22:45:00.000+01:00

* * *

poraził nas

w zatłoczonym tramwaju

ryk

przejeżdżającej karetki

za oknem

samochody dla miejsca

rozpychały się na chodniku

pomiędzy przechodniami

nikt się nie dziwił

zauważyłem

że nie tylko ja

zacisnąłem w dłoni

kciuk

str. 28

2010-01-18T22:42:00.002+01:00

* * *

do tramwaju numer siedemnaście

wszedł bezdomny

gdzieś na wysokości targowej hali

rozczytałem z rozpiętej na piersi kartki

o bezsensowności jego losu

w ten sylwestrowy poranek

pomyślałem o przyszłym roku

a nie o podarowanej pięciozłotówce

bo co komu było wiedzieć

że to były moje ostatnie

pieniądze w tym roku

str. 27

2010-01-17T22:40:00.004+01:00

* * *

cóż mam ci odpowiedzieć

na twoje zdziwione oczy

że mimo wszystko bywam?

bo przecież że świat inny

wiem

a skoro nie masz mnie

nie patrz tak często na drzwi

tym bardziej

że nocą śnieg przykrył drogowskazy

do mojego domu

str. 26

2010-01-16T22:39:00.003+01:00

* * *

nie śmiej się ze mnie

kiedy opuszkami palców

rozcinam mgłę tego poranka

a splątane słowa

rysują nowe horyzonty tak daleko

i zasmucone powracają

wiem

że kłamstwa to tylko wszystko na odwrót

grymas twarzy kiedy powiew morza

uderza w plecy

i nic

nie śmiej się ze mnie

kiedy płaczę

jestem przecież

tylko przedpokojem w twoim domu

str. 25

2010-01-15T22:36:00.003+01:00

* * *

nie mów mi słów które podpalają

to już było

ty po prostu bądź

najpierw popatrz i nie czyń nic

bez namysłu

aby potem nie odchodzić

zbyt prędko

bo czasem

trudno odejść

str. 24

2010-01-14T22:34:00.003+01:00

* * *

ona mówiła mi o straconym życiu

kiedy ja do zatrzymania ścigałem w myślach

zegar nad twoim łóżkiem

i tęczę czterokrotną

spotkaną niegdyś zupełnie przypadkiem

nie wiem dlaczego dziś całą zimę patrzyłem przez okno

że zadzwonisz

a tej nawet przez myśl nie przeszło

że kocham tylko ciebie

ważę

jak długo uda mi się opóźniać

wierszem pisanym palcem na wodzie

str. 22-23

2010-01-13T22:30:00.007+01:00

* * *

przecież wiesz

że zobaczysz tylko smutne oczy

gdy podniesiesz głos

to twoje

bezmyślnie rzucone

złe słowo

zaszkli komuś oczy

i wcale nie musi wywołać deszczu

na twój krzyk

po prostu

kiedyś słońce

zgaśnie

str. 21

2010-01-12T22:26:00.000+01:00

* * *

nienawidzę wojny

nie tak jak moja matka

której za drutami umarł brat

wojna zabiera kobietom mężczyzn ich marzeń

nie umniejszam cierpienia

które do tej chwili czuje w swoim domu

myślę że płaczę z moją matką od urodzenia

przeklinam wojnę za to że jest w moim domu

i nie pozwala mi

ja jak w teatrze ciągle muszę odgrywać dramat wojny

której nie mogę pamiętać

ja mam tego po dziurki

moje wojny to wojny o miłość

str. 20

2010-01-11T22:25:00.003+01:00

* * *

kiedyś napiszę do ciebie list

opiszę w nim swój smutek

że jestem tak daleko

od kwiatów z łąk które obszedłem

za tobą

opiszę ci w nim motyle za którymi

chciałem zapomnieć

i te wszystkie źdźbła traw

na których odpoczywałem potem

rachując ptaki uciekające przed księżycem

a potem wspomnę jeszcze o nocy

bezsennej

bez ciebie

i może wtedy zrozumiesz

jak jesteś ode mnie daleko

str. 19

2010-01-10T22:22:00.004+01:00

* * *

przyjaźni nie mierzy się

kieliszkiem mruganiem powiek

nie wolno jej mierzyć imieniem

lub jej kończyć bo kończy się dzień

przyjaźń

to nie powiedziane jak żart

to nie zaciąganie się papierosem

i jego dymu kłęby zamiast słowa

tym bardziej dłoń

byś kładkę nieszczęść

przeszedł bez szwanku

jestem tylko plastrem na rany

o których jutro zapomnisz

str. 18

2010-01-10T22:19:00.000+01:00

* * *

kiedy twoje i moje oczy niecierpliwe

nie przeszkodzi koniec dnia

za oknem

aby nie powiedzieć ani słowa sobie

patrząc poprzez twarze

nauczyłem się dość szybko

twojej niecierpliwości

i ukradłem uśmiech nie dla mnie

by żyć jeszcze jedną chwilę dłużej

a teraz

nie umiem umknąć czym prędzej

tak podoba mi się wiosna twoich dłoni

zwłaszcza kiedy włosy poprawiasz

a więc tak mało jeszcze widziałem

dlatego nie powiem ani słowa

by nie burzyć porządku świata

str. 17

2010-01-09T22:16:00.000+01:00

* * *

pod moim oknem

dzieci wygrzebują ze śmietniska

kolorowe gałganki

przez czas

są one bohaterami

ich zasłyszanych kreskówek

z którymi

rozmawiają o wartościach

str. 16

2010-01-08T22:11:00.003+01:00

* * *

płomień który gaśnie

chciałby spalić choćby

jeszcze jedną ćmę

gasnącym światłem

kusi ku sobie

przywołując

o swoim końcu

a ćma ta lala

str. 15

2010-01-07T22:04:00.007+01:00

* * *

kim jestem

skoro nie jestem nikim

zamieniam pieniążek w mgłę

jak czarodziej

widzę jak dzień za dniem więdną różą

one bolą gdy je dotykać zbyt mocno

a te moje dni

podzielone lampkami szampana

uciekają mi jak gołębie

wyciągane z czarnego kapelusza

str. 14

2010-01-06T22:00:00.002+01:00

* * *

za oknem bezustanne niebo gwiaździste

noc jak zwykle znajduje mnie z niedomkniętą myślą

kolejny dzień nowej prawdy poniósł za sobą

jeszcze dudnią ciężkie samochody

kiedy czas się zatrzymuje

wytrzepane z pudełek zapomnianych

ołowiane ptaki stoją nieruchomo

tam gdzie je przykleiły

drobne paluszki dzieckiem

znowu

niektórym zabrakło miejsca na stole

pomiędzy aniołkami

kiedy czas się zatrzymuje

i szuka winnych

na każdym miejscu

proszę nie płakać

str. 13

2010-01-05T21:53:00.001+01:00

* * *

kiedy umierasz poeto

błyskawica westchnienie nieba

zabiera niedokończone wersy

nieskończone myśli

gasną płomykami wypalonych zniczy

a dzieła dokończą

sprzątający gnijące kwiaty

od przyjaciół

słońce obudzi ich w następny wiersz

już nie twój

a twojej duszy

pokój do zobaczenia

str. 12

2010-01-04T21:50:00.004+01:00

* * *

nie wierzę w miłość bo to otchłań

pożerająca nasze wszystkie dobre pomysły

i jaka dal przed nami

i tylko zatrzaśnięte wrota chęci

i te nieprawdziwe słowa

by nas zassać na każdym kroku

nie wierzę w miłość bo to otchłań

w którą wpadamy głębiej coraz

ucząc się kłamstw jak pacierza

i trzeba by mieć klucz do

by wybrnąć

a właśnie gdzieś się zapodział

ale jak trzeba umieć tę otchłań pokonać

na kolanach by go posiąść

znaleźć

tę miłość

i tak dalej

str. 11

2010-01-03T20:11:00.001+01:00

* * *

i tak wiesz co ci najbardziej potrzebne

a skoro tak

to na nic te wszystkie wspinaczki

na niebosiężne szczyty

bo to tylko lodowe granie

z których można spaść

i kiedy tak ciągle

i mimo wszystko szukam ciebie

to nie po to by popatrzeć

w twoje smutne oczy

chcę ci tylko przypomnieć

że i woda i powietrze

zetrą każdy kamień na proch

i wcale nie trzeba do tego

przykładać ręki

Wstęp

2009-12-21T21:31:00.042+01:00

Kiedy bezustannie powraca do nas jakaś myśl, nie powinniśmy się przed nią wzbraniać. Pewnie jest myślą ważną. I wtedy, nie powinniśmy się wstydzić o niej mówić. Należy nawet o niej mówić nie tylko często i głośno, ale i wyraźnie. Jeżeli tak czynić będziemy, może się zdarzyć, że w końcu dojdziemy do jej sedna. I zrozumiemy, dlaczego tak do nas powraca. Z jaką wtedy samomiłością będziemy cieszyć się nią. Jak wielce nas ta radość może zbudować i uspokoić...

Stary Heraklit powiedział kiedyś, że nie ma powrotów. To jest ostateczna konkluzja jego filozofii. Przecież nie można drugi raz wejść do tej samej rzeki. Bo rzeka płynie, i wszystko płynie. Wszystko się zmienia. Ale ludzie myślą, że powroty są możliwe, chcą powracać. Tylko, czy powracają? Udając się w podróż kupują bilet „tam i z powrotem”; i kiedy nadchodzi czas na drugi etap podróży nie wiedzą(?), że ciągle jadą „tam”. Albowiem rzeka płynie i opuszczone miejsce nie będzie już takie samo jak kiedyś. Tak samo jak opuszczony dom nie jest już przecież taki jakim go pozostawiliśmy. Bo przecież w międzyczasie mogło przestać istnieć opuszczone miejsce. A nawet jeżeli ono istnieje, istnieje ów „dom”, to podczas naszej nieobecności mogło zdarzyć się „coś”. Co więcej, na pewno już „coś” się zdarzyło, bo byliśmy nieobecni.

Powrót jest zawsze próbą zakończenia naszej nieobecności „tam”, próbą połączoną z wiarą, że uda nam się to „tam” zastać takim, jakim go opuściliśmy. Ale to wiara bezzasadna. Dopóki jesteśmy w „tam”, żyje ono razem z nami. Jesteśmy wtedy zanurzeni w tej samej wodzie płynącej rzeki. „Tam” opuszczone rozpoczyna życie własnym życiem, a nasza nieobecność to nic innego, jak tylko niemożliwość życia „życiem tam”, to odebranie „tam” siebie. Nieobecność to utrata kontroli nad tym co się dzieje w „tam”. A rzeka płynie.

Jednocześnie „powrót” to zawsze także „droga do tam”. Droga Odyseusza do Ithaki. Mogą nam tę drogę zastępować przeszkody. One skutecznie przedłużają naszą wędrówkę, bowiem zabierają nam „nasz czas”. Niekiedy czynią to tak skutecznie, że dojście do zamierzonego celu jest już niemożliwe. I wtedy każde „miejsce-teraz” jest tylko miejscem w podróży – miejscem tymczasowym. I wtedy „powrót” może stać się obsesją, często przekazywaną z pokolenia na pokolenie...

Inna jest „droga do tam”, której unikamy. Opuszczone „tam” przyciąga nas, lecz to my wydłużamy naszą podróż, świadomie rezygnując „ze skrótów”. Wtedy sami wynajdujemy przeszkody, a te łatwe do pokonania przezywamy niepokonanymi. Czy nasze życie nie jest właśnie taką „drogą do tam”?

Ale nasza wędrówka od niebytu przed narodzeniem do niebytu po śmierci tylko wygląda na „powrót”. Nie powstajemy przecież „ex nihilo” i nie do końca umieramy. Na długo przed „naszym czasem” jesteśmy przecież w marzeniach rodziców, a po śmierci zostaje po nas pamięć, niekiedy coś jeszcze – dzieło. A z drugiej strony – jaki to „powrót” skoro i przed życiem i po życiu jesteśmy poza „naszym czasem”. I „przed” i „po” dla nas nie istnieje, nie ma nas w wodzie rzeki.

Prawdą jest, że we własnym życiu napotykamy opuszczone „tam”. Czasami jest to zrządzenie losu(?), często sami kierujemy tam swoje kroki. Ale mylimy się jeżeli mniemamy, że zastaniemy opuszczone „tam” takim jakim go pamiętamy. To niemożliwe. Rzeka płynie tylko w jedną stronę, a wędrówki w czasie są właśnie niemożliwe. I kiedy jesteśmy „tam” drugi, kolejny raz, po prostu dane jest nam jego kolejne doświadczenie. Nic więcej. Nigdy bowiem nie będzie ono identyczne z tym, które było kiedyś.

Czyż nie znamy z autopsji tej oczywistości? To są przecież nasze podróże do rodzinnego domu, do ulubionych miejsc. To powtórne lektury, słuchanie muzyki raz jeszcze. To nasze zapatrzenie i zasłuchanie zapomnianym znajomym. To spotkanie z „pierwszą miłością” po latach...

Dobrze, gdy potrafimy zauważyć płynącą wodę i potrafimy zrozumieć niemożliwość „powrotu” do opuszczonego „tam”. Inaczej takie powtórne spotkania bolą.

Wszystko ma swój czas. Musimy się z tym zgodzić i pogodzić. Każda chwila, każda nowa sytuacja jest nieodwracalnym zamknięciem za sobą drzwi. I zamykamy je ustawicznie. A próby „powrotu” to tylko dobijanie się do tego co już jest za zatrzaśniętymi drzwiami; to pukanie „po-wrotach”, które nigdy się nie otworzą. I musimy to zrozumieć. Musimy pogodzić się z jednokrotnością naszej egzystencji. Z tym, że każda chwila, którą przeżywamy, to powtórne narodziny. Co więcej, musimy nauczyć się „umierać”, żeby móc „rodzić się” na nowo. Nie wolno więc nam „od-wracać się”, bo czeka nas niechybnie „słup soli”.

Mimo to nasza myśl „przykleja się” do tego, co się już zdarzyło. I taką pozostaje w naszej dyspozycji w każdej chwili; ta charakteryzująca ją inercja zezwala nam na odbywanie w myśli tych niemożliwych do spełnienia w inny sposób „powrotów”: do miejsc, osób, rzeczy, sytuacji... pozwala nam na dowolne wędrówki w czasie – inaczej niemożliwe. I skoro to prawda, skoro potrafimy po czasie „wracać” w ten sposób do czegoś za „zamkniętymi wrotami”, to bardzo ludzkie jest owo pragnienie powrotu – choćby tylko w tym celu, by żyć dalej wiarą, że gdybyśmy kiedyś zdecydowali inaczej, może bylibyśmy „gdzieś-indziej”, „gdzieś-lepiej”.

Bardzo trudno jest przytakiwać życiu. Rozumieć, że to co za nami trzeba całkowicie zaakceptować, aby żyć dalej bez bagażu „straconych okazji”. Jesteśmy właśnie tacy, jesteśmy sobą, tylko dlatego, że mamy taką a nie inną przeszłość. Trudno człowiekowi być kimś więcej niż człowiekiem.

(M.J. Gontarski, Lublin w październiku 1989r.)

Mój pierwszy tomik

2009-12-20T21:02:00.001+01:00

W sierpniu 2006r. (dokładnie 13 sierpnia) opuścił drukarnię nakład mojego pierwszego tomiku pt. "Mirosława Jerzego Gontarskiego nie ma". Wydawcą była "Oficyna Wydawnicza Arboretum". Tomik redagował mój przyjaciel Jarosław Michalak, ilustrowała go Alina Bernadetta Jagiełłowicz, a recenzję i posłowie napisał prof. Tadeusz Zaborowski.

Tomik dedykowałem:

Karolowi, Marcinowi i Emilii

- moim dzieciom

Motto:
Miłość to nie staw, w którym można zawsze znaleźć swoje odbicie. Miłość ma przypływy i odpływy. Ma też swoje rozbite okręty, zatopione miasta, ośmiornice, skrzynie złota i pereł. Ale perły leżą głęboko.
[Erich Maria Remarque]